De namen Tervuren-la-Neuve en Overijse-la-Neuve verwijzen naar Louvain-la-Neuve. Eind jaren zestig werd de Leuvense universiteit gesplitst; de Franstalige universiteit ontwikkelde vervolgens in Wallonië een nieuwe stadscampus. Dat project diende als inspiratie voor een hedendaagse beleidsoefening: nieuwe, vrijwillig gekozen Franstalige gemeenten in Waals-Brabant.

In gemeenten zoals Tervuren en Overijse stellen de gemeentebalie en het postkantoor al jaren vast dat een groot deel van de bezoekers geen Nederlands spreekt — ook wanneer zij er al lange tijd wonen. In het dagelijkse leven is die realiteit even zichtbaar: sommige restaurants richten zich vrijwel uitsluitend op een Franstalig publiek, en op bepaalde tankstations werkt vooral Franstalig personeel dat het Nederlands nauwelijks beheerst. Voor wie in die omgevingen werkt of eet, wordt het Nederlands spreken daardoor een praktische uitdaging.

Die vaststellingen zijn geen verwijt. Ze tonen wel aan dat verwachtingen over taal in openbare en commerciële ruimtes uiteenlopen. Een nieuw, vrijwillig kader in het Franse taalgebied — met een duidelijke Franstalige bestuurstaal — kan precies daarop een rustig en toekomstgericht antwoord bieden: voor Franstaligen die geen Nederlands willen of kunnen leren, én voor bestaande Vlaamse gemeenten die hun taalkarakter willen behouden.

Het gaat niet om een letterlijke herhaling van de geschiedenis van Leuven. La-Neuve is een eigentijds, constructief voorstel om die divergente verwachtingen een structurele plaats te geven.